wagina, vulva, joni – jak mówić o kobiecym ciele?

To ważne, jak mówimy o naszym ciele. Kiedy brak nam słów trudno rozmawiać, trudno zaakceptować i polubić swoje ciało. Jak bowiem lubić kogoś, kto ma paskudne imię, albo kogo nie wiemy, jak nazwać?

A tak się składa, że słowa, które oferuje nam język polski na określenie “kobiecości”, tak samo zresztą jak wiele języków europejskich, nie są specjalnie udane. Albo wulgarne (cipa, pizda) albo medyczne (kobiece narządy płciowe). Niektóre z określeń, przejętych niestety przez współczesną medycynę, wyraża stosunek naszych przodków i kultury do kobiecości. Najkoszmarniejszym z nich jest – moim skromnym zdaniem - słowo „srom”, oraz towarzyszące mu określenie „wargi sromowe”. Srom w języku polskim oznaczał wstyd oraz zgryzotę. Sromotna klęska to porażka całkowita, okrywająca hańbą. Zasromać się to zasmucić się, zmartwić. W innych kulturach i czasach kobiecość zwano „Różą”, a jej wargi „Płatkami”. My mamy dziś Srom i wargi sromowe. (Czy ktokolwiek na świecie chciałby mieć srom i wargi sromowe? To jak mieć wstyd i wargi wstydowe).
Nawet w skądinąd ciekawych i ważnych książkach, które za cel stawiają sobie przywrócenie szacunku do kobiecej seksualności (jak na przykład w książce „Wagina” Catherine Blackledge) używa się słowa srom, co prowadzi do tragicznych i niezamierzenie humorystycznych fragmentów.
Z kolei słowo pochwa jest militarne, wyraźnie odnosi się do koncepcji kobiecości jako „pojemnika” na męski, twórczy pierwiastek, określa ją, jej rolę jako bierną. Pochwa, jak wiemy, jest na miecz. Łaciński odpowiednik tego słowa: wagina, choć brzmi ładniej od sromu, nadal jednak znaczy to samo: pochwa.
Inne wymyślane współcześnie słowa (głównie w książeczkach uświadamiających dla dzieci – trudno wszak opowiadać im o sromie i piździe) jak na przykład kuciapka są infantylne i w tym konkretnym przypadku, kojarzą się bardziej z kupą, niż pięknem i tajemniczym miejscem kobiecego ciała.
Problem słów staje się palący, gdy pojawia się córeczka. Wiele kobiet chce dać swoim córkom dobry przekaz o kobiecości, ale zatrzymują je słowa. Jak dać dziecku dobry przekaz o kobiecości używając słów cipka (to są głupie cipki) albo srom?
Jak wyjść z tego impasu? W gronie kobiet ze Stowarzyszenia Dakini, do którego należę, zaczęłyśmy używać pochodzącego z sanskrytu słowa joni. Nieobciążone w Polsce żadnymi skojarzeniami, słowo to oznacza Świętą Przestrzeń i jest używane w tybetańskiej tantrze miłosnej. Po pewnym czasie stało się to naturalne jak oddychanie, że mam joni. Nie srom, nie cipkę, nie muszelkę a joni – świętą przestrzeń.
Oczywiście takie podejście do kobiecości, – że jest święta to znaczy czysta, piękna a jednocześnie dzika i swawolna (i że to się w ogóle nie wyklucza, a wręcz przeciwnie – warunkuje i dopełnia) jest w Polsce rewolucyjne. Czuję to szczególnie, gdy spotykam córeczki moich znajomych i przyjaciółek, które używają słowa joni. Ich mamy nie muszą lawirować używając słowa pupka na określenie wszystkiego, co jest „gdzieś tam, na dole”.
Małe dziewczynki (mają trzy, cztery lata) wiedzą, że mają joni i że to powód do radości. Jest to dla nich najnaturalniejsze pod słońcem.
A ty jak mówisz na „kobiece” części swojego ciała? Może masz jakieś słowo/słowa, które kojarzą ci się dobrze i radośnie? Może chcesz się nimi podzielić?